Yusuf Akçura Kazan'dan geldi, Zeki Velidi Togan Başkurdistan'dan, Sadri Maksudi Arsal Ufa'dan... Halil İnalcık ve İlber Ortaylı Kırım göçmeni iki ailenin Anadolu Türklüğüne armağanları. Adını yazdığım bu düşünce adamlarının ya da ailelerinin yolu bir biçimde Kırım'a düşmüş, Türklük bilinçleri orada yoğrulmuş, orada pekişmiş.

        Lenin'in iyi ki 17 Ekim Devrimini yapmış. Yapmasaydı Kırım'dan ve Türkistan coğrafyasıdan omurgalı Türkler gelmezdi Anadolu'ya. Atatürk adına Türk'ü yerleştirdiği Türkiye Cumhuriyeti'nde yapayalnız kalır, kanadı kırık bir kuş gibi olurdu.

        Halil İnalcık o günleri şöyle yazıyor:

        “Her konuşmasında gırtlağı parçalanırcasına ‘Büyük Türk milleti’ diyen bir adamı herkesin sevmesini beklemeyin. Bu topraklar buna alışık değildi. Türküm demeyi unutmuş yığınlara Atatürk'ün Türklüğünü hatırlatması ne büyük cesaretti."

        Geçtiğimiz aylarda bir arkadaşım anlattı:

        "1970 yılında ortaokul öğrencisiydim. 'Ben Türküm' dediğimde babam eline meşe değneğini alır beni kovlardı. 'Biz Müslümanız, Türklük de neymiş?' diye bağırırdı arkamdan.

        Eğer bugün "Ne Mutlu Türküm" diyen kuşaklar varsa, hepimizin fikir kursağında Yusuf Akçura, Sadri Maksudi, Halil İnalcık ve İlber Ortaylı gibi Kırım Türkleri'nin emeği vardır. 

        İlber Ortaylı bugün göçünü toplayıp sonsuzluk alemine uçtu. Türklere Türklüğünü öğreten, tarihini sevdiren ey koca Çınar, durağın Ötüken, yurdun Bilge Kağan'ın obası olsun!..

        Alper Aksoy