BİR SOR BAKALIM

Yıllar önce gazetelerin gazete olduğu, yayın yönetiminde yer aldığım Sabah gazetesinin 1 milyon günlük satışa ulaştığı günlerdi.

Kamuoyunda ‘medya savaşları’ olarak algılanan çok çetin bir kavganın içindeydik.

Çünkü o tarihte büyük tirajı ve izleyicisi olan gazete ve televizyonların Sabah ve ATV hariç hepsinin sahipleri aynı zamanda banka sahibiydiler.

Biz ise bankacılık ile medyanın bir arada olamayacağını çünkü bunun büyük bir çıkar sorunu yaratacağını savunuyorduk.

Şöyle bir örnek vereyim:

Hükümetin devalüasyon kararını önceden öğrenmek gazeteci için büyük bir haberdir ve hiç vakit yitirmeden bunu haber yapar.

Buna karşı bu konu banka için bir sırdır ve karar açıklanıncaya kadar bu bilgiyi kullanarak gerekli önlemlerini alır.

Sadece bu örnek bile bir kişinin hem medya hem de banka sahibi olamayacağının bir kanıtıdır.

Son fon olayında bakıyoruz bazı gazetelerde yazan ya da televizyonda yatırım yorumları yapanların aynı zamanda soruşturma açılan yatırım fonlarında yönetici olduğunu gördük.

Aslına bakarsanız 1990’ların sonunda yaşanan banka krizlerinden sonra medya etiği üzerinde çalışmalar yapılmış ve bu tür çift şapkalı çalışmaların önüne geçilmeye çalışılmıştı.

Ama görüyoruz ki, hele iktidardan yanaysanız bu kural asla uygulanmıyor.

Emre ve Kerem Alkin kardeşlerin hem iktidar yanlısı medyada yorumlar yapması hem de fon yönetiminde olmaları asla kabul edilemez.

Bu nokta bile fon olayının nasıl bir nitelikli dolandırıcılık olduğu ihtimalini güçlendirmektedir.

DİKKATİMİ ÇEKEN ŞEYLER

Devlet artık haber merkezi oldu

Hayli zamandır ama özellikle şu dezenformasyon yasası çıktığından beri devlet kurumları neredeyse medyanın haber merkezlerinin yerini aldı.

Ortaya ‘teyitli haber’ diye bir deyim çıkardılar.

Teyitli haber dedikleri “Bizim yapacağımız açıklamaları yayınlayabilirsiniz ancak” demekten başka bir şey değil.

Devletin kurumları, bakan, vali, emniyet müdürü, kaymakam, savcı haber merkezlerinin müdürleri gibi artık.

Medya artık o kadar ağır bir baskı altında ki herhangi bir olay olduğunda; kaza, yangın, silahlı saldırı, herhangi bir konuda soruşturma gibi haberlerde illa bu makamların açıklamalarına göre haber yapmak zorunda.

Oysa gazeteci için haber kaynakları güvenilirdir ve teyit de gazetecinin namusudur.

Ama hiçbir açık bırakmak istemeyen iktidar ‘ne olur ne olmaz, bu bize karşı kullanılabilir’ korkusuyla ‘teyitli haber dışında hiçbir şey söylemezsiniz’ tavrı içinde.

Ne yazık ki hem gazeteciler hem meslek kuruluşları bu ağır baskıya boyun eğmiş durumda ve ellerinden bir şey gelmiyor.

KAFAMI BOZAN ŞEYLER

Allah aşkına biraz gülmeyi öğrenin

Aslında ‘komik’ bir ülkeyiz ama nedense bazılarında gülme hassasiyeti çok eksik.

Bu eskiden böyle değildi, ne zaman AKP zihniyeti iktidara geldi, gülmek neredeyse bir ayıp, güldürmek ise suç sayılmaya başlandı.

Geçmişte Erbakan, Türkeş gibi daha katı oldukları bilinen liderlerin bikinili karikatürleri bile çizilebilirken bugün ‘iktidara yönelik’ kabul edilen küçük bir espri bile anında soruşturma konusu oluyor.

Sadece son günlerde yaşadığımız üç olayı anımsayalım.

BİR: Tek kişilik gösteri sanatçısı Deniz Göktaş, önce dini değerleri aşağıladığı sonra da Cumhurbaşkanına hakaret ettiği gerekçesiyle tutuklandı, hala hapiste.

İKİ: Deniz Göktaş’ın ailesine dayanışma mesajı gönderen imam Yusuf kılıç hakkında Diyanet İşleri Başkanlığı soruşturma açtı ve imamı ifadeye çağırdı.

ÜÇ: Tiyatro sanatçısı Müfit Can Saçıntı için Akşehir’deki Nasrettin Hoca şenliklerinde Nasrettin Hoca kıyafetiyle yaptığı bir espri nedeniyle soruşturma açıldı.

Bu ülkede mizahın binlerce yıllık tarihi var, yapmayın bunları ve Allahaşkına her şeyin altında bir şey arayan paranoyaklar gibi davranmak yerine siz de gülmeyi öğrenin biraz.

BUNU YAZMAK GEREK

Tamam artık bahane kalmadı

Fon rezaletinde ‘neden geç kalındığı’ soruluyor ısrarla.

Nedenini anlamak aslında pek zor değil.

Nitekim zaman zaman eleştirse bile iktidarın yanında kale gibi duran isimlerden Abdurrahman Dilipak ‘her şeyin önceden bilindiğini’ ileri sürdü.

Dilipak “Aslında Maliye Bakanlığı da SPK da Borsa yönetiminden birileri de sadece işin farkında değil, doğrudan ve dolaylı bir şekilde, oynanan bu kirli oyunun parçası idiler. Sustular, çünkü bunların ayak izlerini takip ettiğinizde, iş zülfüyâra dokunuyordu” diye yazdı.

İşin özeti şu; Dilipak herkesin bildiği bir sırrı paylaşmış. Ama artık operasyon başladı ve engeller kalktığına göre hiçbir bahane de yok, artık hangi zülfüyâra dokunacaksa sonuna kadar gidilmek zorunda.