SİZ DAVAYI BİLMEZSİNİZ… ÇÜNKÜ…

Siz ülküden bahsedersiniz

Ama ülkünün yükünü omuzlamazsınız

Omuz dediğin

Tabut taşımayı bilmeden

Sancak taşıyamaz…

Ülkücü,

Yolun taşını saymaz

Ayağı kanar da yürür

Geceyi sormaz

Sabaha borçlu yaşar.

Bir lokmayı bölüp çoğaltır

Bir kelimeyi yemin yapar

Bir bakışı veda eder

Ama inancını yarı yolda bırakmaz.

Gördük biz…

Aynı sofrada oturup

Başka masalara söz verenleri

Aynı sloganı atıp

Farklı kapılarda diz çökenleri.

Dava dediler bir çırpıda

Zoru görünce unuttular

Kürsü dediler nutuk atıp

Yükseldikçe köklerini bıraktılar.

Bir zamanlar soğuk duvarlarda

Yankılanan isimler vardı

Şimdi sıcak koltuklarda susan yüzler var.

Ülkücü, nereden eserse essin;

Rüzgârın yönüne göre eğilmez

Kırılır belki ama asla bükülmez 

Biz gördük…Ne çare 

Cezaevi kapılarında bekleyen anaları

Mektup bekleyen gözleri

Bir fotoğrafa sarılıp

Yılları eskitmiş nasırlı elleri.

Onlar ülküyü satmadı

Ama bazıları nedense

Ülküyü pazara çıkardı.

Bir imza karşılığı sustular

Bir makam uğruna unuttular

Bir alkış için geçmişlerini gömdüler.

Sitemimiz bundandır 

Düşmana değil sitemimiz

Yoldan dönenedir kırgınlığımız.

Çünkü ülkücü erdemlidir

Kendini inkâr ederse

Yol zifiri karanlık olur.

Ülkücü, kalabalıkta kaybolmaz

Yalnız kalsa da yürür yolunu

Adı silinse de iz bırakır…

Dava; o denli kutsaldır

Rozet değil, ateştir

Elde taşınmaz, yürekte yanar.

Kimileri imanla yanıp duran

Ateşi söndürüp dumanını sattı

Kimileri rehavete kapılarak

Gölgede büyüyüp güneşi unuttu.

Ama hâlâ bir köy kahvesinde

Bir öğrenci odasında

Bir sınır karakolunda

Bir şehit mezarında

Sessizce nöbet tutanlar var.

Onlar bilir ülkücü olmak

Bir ünvan, şan değil

Bu kutsal davadan vazgeçmemektir

Ve unutmayın: Ülkücü, sever

Hem de öyle sever ki

Aşkını slogan yapmaz

Canını emanet bırakır.

Kimsenin aklı ermez

Çünkü o, sevdiğini değil

Uğruna öldüğünü anlatır…

Şair / Yazar Ali TULUK