Atatürk ve Cumhuriyet düşmanı nikâhsız soysuzlara,

Apo'ya umut hakkı, statü isteyen kriptolara inat;

Sen vatanı cananın bil, canan için canı sil,

Sen Âkif'in seslendiği Asım'sın bunu bil.

Sen benim torunumsun, özümsün, közümsün,

Sen uçmağa vardığımda geride kalan iki gözümsün,

Sen benim, beni ebed müddet kılacak olan öykümsün.

Sen, Çin sarayını basan Kürşad'ın çerisi,

Sen, ülkü denen davanın emanetçisi, 

Sen, yarın bu milletin namus bekçisi,

Sen, Türk'ün İstiklâl ve İstikbâl ümidi, 

Sen, benim sevdiğim biricik balamsın,

Sen, benim elde kalan son kalamsın.

Kabrime geldiğinde, Türlük'ten, Turandan, ülküden,

Ozan Ârif'in besteleyip söylediği ağıttan, son türküden, 

Vatandan, bayrağın hâlinden bahset, altta ben duyarım,

Sağ ol torun sağ ol der, mahşere dek rahat uyurum!

Söz mü torun?

Söz dede söz!

Bir de torun;

Türk, Atatürk, Türkeş ve Cumhuriyet düşmanlarının, insan, Müslüman, Türk olmayıp, imparatorluk tortusu, müstevli artıkları olduklarını sakın unutma!

Bunlar, birer mikrop gibidirler!

Milli bünye zafiyete düştüğü anda ortaya çıkarlar!

Nankörlükte sınır tanımaz, çok azılı birer alçaktırlar!

Son günlerde sosyal medyada, itiyle, piçiyle koro halinde yine Atatürk ve Türkeş'e saldırmaktalar!

Aslında bu şiirim (pek de şiir olmasa bile) torunumun şahsında tüm Türk bebelerinedir.